برای اندیشیدن زمان صرف کنید ولی وقتی که زمان عمل فرا رسید دیگه فکر نکنید عمل کنید امروز 1398/03/30

بعد از پسته ها

 «بعد از پسته ها»  ترکیبی آشنا، نه فقط برای رفسنجانی ها بلکه برای کسانی که مدتی در این شهر زندگی کرده اند است و وقتی با یک رفسنجانی مواجه می شوند و خاطرات را خود بازگو می کنند عموماً از« بعد از پسته ها»  سخن می گویند ظاهر قضیه کاملاً روشن است حاصل دسترنج کشاورزان به برداشت آن وابسته است و به همین روال بدهی ها، خریدها، بعضی تصمیمات و … به بعد از پسته ها موکول می شود و این ها همه نشان از شهرستانی دارد که سالیان زیاد اقتصاد تک محصولی را با خود یدک می کشد و تعداد زیادی از مردمان این دیار زندگی شان به پسته وابسته است ولی اصل این نوشته به روی دیگر این قضیه بر می گردد که با دیدی دیگر متفاوت به آن نگاه خواهد شد. اقتصادی تک محصولی که همه فعالیت های شهرستان به آن وابسته شده است از چشم انتظاری بانک ها برای افزایش سپرده ها گرفته، تا بدهی ها، مسافرت ها، ازدواج ها، شهریه فرزند، و … اقتصادی لرزان که با یک سرمازدگی، افت قیمت و یا عدم افزایش قیمت نسبت به تورم، تعادل خود را از دست می دهد و زندگی افراد را تحت الشعاع قرار می دهد به این دلیل و هم به دلیل مشکلات به وجود آمده در اثر کم آبی و کیفیت پایین آب که بر مقدار و کیفیت پسته تأثیر می گذارد از طرفی بحث استفاده از روش های علمی ومکانیزه شدن، آبیاری نوین و … مطرح گردیده و از طرف دیگر بحث خروج از اقتصاد تک محصولی مطرح است.

جالب اینجاست که در اجرای هیچ یک از دو روش حل این مشکل که رفته رفته به بحران تبدیل می شود موفق نبوده ایم و هر چه بوده یا در حد حرف مطرح گردیده و یا آنقدر میزان فعالیت کم و حرکت لاک پشتی بوده که نتیجه ای در بر نداشته است.

از بک طرف میزان اندک کمک های دولتی برای آبیاری قطره ای و آگاه سازی افراد موجب شده است که کشاورزان اندکی از این شیوه استفاده کنند و از طرف دیگر مشکلات غیراستاندارد بودن سموم و عدم بازاریابی فروش و … موجب گردیده که پسته دیگر اقتصادی نباشد. بحث دیگر توجه به وضعیت و جایگزین صنعت به جای اقتصاد تک محصولی مطرح گردیده است که تاکنون هیچ نتیجه ملموسی به دنبال نداشته است و اگر شاهد چند کارخانه و صنعت اندک می باشیم به نسبت وضعیت شهرستان و اشتغال زایی که داشته اند بسیار کم می باشند هر چند وقت یکبار شاهد کلنگ زنی جهت احداث یک کارخانه می باشیم ولی ادامه کار و مشکلات عدیده مانع کار می شوند. به جاست از کسانی که سالهای متعدد مسئولیت داشته و درصدد خروج رفسنجان از تک محصولی بوده و برای آن نسخه صنعتی شدن را پیچیده اند سوال شود که: آیا اصلاً آماری از تعداد کارخانجات و صنایع شهرستان وجود دارد؟ چه تعداد شغل ایجاد کرده اند؟ چندبار پای درد دل کارگران و کارفرمایان نشسته اند؟ آیا می دانید کارگران چه دستمزدی دریافت و چگونه زندگی را می گذرانند؟ کار فرمایان در بروکراسی های اداری و مشکلات تهیه مواد اولیه، تولید و فروش با چه مشکلاتی مواجه هستند؟

و در زمینه رفع مشکلات آن ها چه اقداماتی شده است؟ اصلاً آیا می شود اعلام کرد آخرین کارخانه ای که افتتاح و به بهره برداری رسیده است چه تاریخی بوده است؟ در طی سال های گذشته چند کارخانه افتتاح و چندتای دیگر به دلایل متعدد تعطیل شده اند؟ بحث تعدیل نیرو یکی از بحران های کارگری در این شهر می باشد چه برنامه ای برای حل آن وجود دارد؟ کار و حقوق اندک با کدام امنیت شغلی؟ و جالب تر آنکه وقتی سود سرمایه گذاری در کارهای خدماتی بیشتر می باشد و ریسک پذیری کمتری دارد ولی شخصی با عشق و علاقه به صنعت رو می آورد چه حمایت و پشتیبانی می شود؟ اگر واقعاً برای سوالات فوق پاسخی قانع کننده وجود دارد می توان به آینده خروج از تک محصولی امیدوار بود واِلا باید چند صباحی دیگربه امید  «بعد از پسته ها»  نشست و سپس نظاره گر کوچ افراد از شهرستان بود که انشاا… این اتفاق نیفتد و باید دانست رفع این مشکل همت مردم و مسئولین شهرستان، استان و کشور را می طلبد آن هم در عمل، نه فقط به بیان مشکلات، خیلی جالب است همیشه مسئولین مشکلات را مطرح می کنند ولی راه حل کلی مطرح و اقدامی عملیاتی را شاهد نیستیم و باید تأکید کرد « به عمل کار برآید به رجز خوانی نیست»

یک نظر بگذارید

آمار بازديد
افراد آنلاين : 1
تعداد مطالب : 372
بازديد امروز : 140
بازديد ديروز : 269
بازديد هفته : 1008
بازديد ماه : 3639
بازديد کل : 403796