درجهان هیچ چیز کاملا خطایی وجود ندارد، حتی یک ساعت از کار افتاده هم می تواند دو بار در روز وقت دقیق را نشان بدهد. امروز 1398/01/28

نظارت تا کجا؟

خبرهای هفته قبل را مروری کردم چند مورد جلب توجه می کرد، در خبری اداره کل آموزش و پرورش از تشکیل گروهی خبر داده بود که به مدارس و ادارات مناطق مراجعه و وضعیت کار آنها را بررسی کند، سایت فرمانداری رفسنجان از ناظران افتخاری و بازدید سرزده جناب فرماندار از بعضی ادارات خبر داده بود و … شکی نیست که تمامی این اقدامات و اقدامات مشابه در خصوص بهبود عملکرد کارکنان و سازمان ها می باشد تا هم وظیفه خود را به خوبی انجام دهند و هم طبق قانون و مقررات کار کنند که این اقدامات فی نفسه مفید و از سر دلسوزی است ولی ذکر چند مورد ضروری می باشد.


۱ – در چارت اداری هر سازمانی پست نظارت و ارزیابی، بازرس و یا عناوین دیگر وجود دارد که بر عملکرد آن مجموعه نظارت می کند و قطعاً این نظارت درون سازمانی کفایت نمی کند که چنین تصمیماتی گرفته می شود و یا خدایی ناکرده روابط غیر رسمی آنها با همکاران موجب گردیده که از وظیفه اصلی خود فاصله بگیرند
۲ – به عملکرد این ناظران چه میزان اعتماد وجود دارد آیا در انتقال موارد مثبت و منفی احتمال این نمی رود که نظرات و قضاوت شخصی آنها تأثیر گذار باشد
مگر به چه سمتی می رویم که روز بروز باید ناظران بیرونی بر عملکرد ما نظاره گر باشند قطعاً نظارت درونی (وجدان) فعال نیست و یا کم توان شده است
۴ – به یاد می آورم در سال تحصیلی ۶۳ – ۶۲ که سال چهارم دبیرستان بودم در درس دانش اجتماعی درسی بود با عنوان:  « آیا قدرت فساد می آورد؟ » خدا رحمت کند معلم مربوطه آنچنان این بحث را تشریح کرد که هنوز در ذهنم مانده است: « افراد در کشورهای غربی که اعتقادات ضعیفی دارند وقتی در هر پست و مقام قرار گیرند احتمال دارد به سمت فساد از کم کاری گرفته تا اختلاس و ارتشاء گرایش پیدا کند پس در این نظام ها نظارت بر کار افراد زیاد است، ولی در کشورهای اسلامی افراد قبل از آنکه به قدرت و پست و مقامی برسند با اعتقادات خود و وجدان درونی زمینه های فساد در آنها از بین می روند و این ناظر درونی است که انسان را از هر خطائی مصون نگه می دارد و در این زمینه الگوی امیرمؤمنان علی (ع) را بیان می کرد با جملات معروف آن امام همام از جمله دنیا و پست و مقام آن را از کهنه کفش بی ارزش تر می داند مگر آنکه بتواند حقی را به صاحبش برگرداند و …  »
نهایت: براستی چه شده است که این ناظر درونی ( وجدان ) کمرنگ شده است؟ ضعف اخلاق به چه دلیل است؟
آیا آموزه های دینی در زمینه اخلاق آموزش دیده نمی شود و یا این افرادی که نیاز به نظارت دارند اصول اخلاقی را نادیده می گیرند؟ و یا علل چیز دیگری می باشد؟
هنوز در فکر این مسئله بودم که خبر یکی از خبرگزاری ها علامت سوال بزرگتری جلوی این چراها گذاشت، حسن ختام این نوشته عیناً خبر را می نویسم تا خواننده خود حدیث مفصل بخواند از این مُجمل. « خبرآنلاین: محمد صالح جوکار ( نماینده مجلس ) در مورد طرح اصلاح قانون انتخابات خواستار آن شد که مجلس طرحی تصویب کند که افراد نتوانند سن خود را کاهش دهند، و می گفت: از آنجا که سن نامزدی مجلس بین ۳۰ تا ۷۵ سال است که بعضی افراد به دلیل افزایش سن و کثرت کارهای نمایندگی از سر خستگی خواب می روند و تصاویری از آنان در رسانه ها منتشر می شود که مایه وهن مجلس است نباید اجازه دهیم که برخی با جمع کردن امضا و اقداماتی از این دست بروند سن خودشان را کاهش دهند و به مجلس بیایند »
والسلام

یک نظر بگذارید

آمار بازديد
افراد آنلاين : 2
تعداد مطالب : 372
بازديد امروز : 68
بازديد ديروز : 116
بازديد هفته : 312
بازديد ماه : 3201
بازديد کل : 389857